Assisenproces moord op Chelsea

    Advocaat van beschuldigde, Jeroen D’Hondt: “Dit is de kern van alles. Als je niet bereid bent om dat te zien, dan is het een monster dat levenslang moet krijgen. Maar ik wil er een aantal punten uitlichten. Ze heeft een IQ van 67, dat wordt aanzien als een licht verstandelijke beperking. Dat is iets waar ze niets aan kan doen. Ze kreeg het gratis en voor niets.”

    Advocaat van beschuldigde, Jeroen D’Hondt: “Megan heeft een dramatisch en levensbepalend cadeau gekregen van haar ouders. Voor zover er iets aan te doen zou zijn door externe begeleiding, is er niets aan gedaan. De deskundige gaf aan dat er vroeger voor haar gezorgd moest zijn.”

    “We zijn op zoek geweest om dit verschrikkelijk drama te begrijpen. In deze beperking ligt toch een groot deel van het antwoord. Dat stond mee aan de wieg van de feiten. Jullie willen weten: is ze gewoon een slecht mens, of werd ze door haar verstandelijke beperking meegesleept in het verkeerd begrijpen van haar omgeving en vond ze zonder nadenken een oplossing in een verschrikkelijke daad?”

    Advocaat van beschuldigde, Jeroen D’Hondt: “Megan mag één iemand kiezen die bij haar op bezoek komt in de gevangenis. En wie kiest ze? Elvire, haar grootmoeder. Maar waar is die vandaag? En waar is haar moeder? Ik zie ze hier niet, ze. Zie ze zitten dat schaap. (wijst naar Megan)

    Onmiddellijk ontstaat tumult in de zaal. Een deel van familie van de moeder van Chelsea staat op en verlaat de banken.

    Advocaat van beschuldigde, Jeroen D’Hondt, wil verder benadrukken op hoe weinig mensen Megan kon rekenen. “Bij wie moest ze terecht? Haar moeder? Haar grootmoeder? Haar grootvader (veroordeeld voor misbruik van Megan, nvdr.)? Of Bjorn? Hij was met andere dingen bezig, niet met de problemen van zijn lief. Eerst Chelsea, dan de Playstation, dan de joints, dan de seks, dan de broer. En voor Megan was plaats op het eind. Dat is voor een stuk hoe het vergaan is.”

    Advocaat van beschuldigde, Jeroen D’Hondt: “Megan ervaarde door haar onderbegaafdheid een isolement. Een enorme kwelling. Ze zat te wachten op Bjorn. En dan komt hij thuis en krijgt ze nog geen aandacht. Megan had het gevoel - in haar ogen - dat ze er niet over kon praten.”

    Bjorn aanhoort het met zijn ogen dicht. 

    Advocaat van beschuldigde, Jeroen D’Hondt: “We weten dat ze ook in een verschrikkelijke omgeving is terecht gekomen, dus het is voor een stuk logisch dat ze zo denkt. De directrice zei gisteren: je mag niet de verwachting hebben dat ze zich emotioneel kan verplaatsen in andere mensen. Het maximale dat haalbaar is, is haar te leren om grenzen te trekken. Ik denk dat dat klopt. Ze kan geen grenzen trekken, en ze heeft die emotie niet meegekregen. Dat is een enorm probleem. Het is haar nooit aangeleerd.”

    “Vanuit een gezonde geest is dat moeilijk om te begrijpen, om ons te verplaatsen in zulke mensen. Maar als die dame zegt dat we die ethische grenzen niet van Megan kunnen verwachten, dan kan ik mij dat voorstellen.”

    Advocaat van beschuldigde, Jeroen D’Hondt, haalt een voorbeeld aan om dat te illustreren: “Zondagavond ging ik nog naar de gevangenis, van Aalst naar Gent. Ik wou gewoon zien of het nog oké was met Megan. Ze komt er traag afgeslofferd, tien na acht. Ze was in slaap gevallen en het eerste wat ze tegen mij zegt, was: Ja, jij weet er ook nog je uur uit te kiezen. Ik dacht dat ik dood ging vallen. (kijkt naar Megan) Megan, het is waar hé?” Zij knikt, met de blik verder op de grond gericht. 

    “Als je je verplaatst in Megan, dan is dat voor haar een stuk normaal. Zeggen: je hebt je best gedaan, kun je van Megan niet verwachten. Dat zijn kleinigheden die typerend zijn.”

    “Dat vergt therapie. Er is aan Megan enorm veel werk. Ik haal die banale voorbeelden aan, om aan te tonen dat ze zo in elkaar zit.”

    Advocaat van beschuldigde, Jeroen D’Hondt: “We hebben veel gesprekken gehad met Megan. Ik had er goede gesprekken mee, van dikwijls twee uur en langer. Op een gegeven moment zei ik dat Megan het al bij al nog niet zo slecht had bij Bjorn. Je bent een jong meisje, moest niet werken, om de week moest je eens voor een kindje zorgen dat veelal naar opvang of school gaat. En af en toe moet je eens kuisen, maar het is toch niet dat je in een kasteel woont? Kan me voorstellen dat er ellendigere levens zijn dan het uwe.”

    “Dat was precies een trigger. Ze begon haar stem te verheffen, wat ik niet gewoon ben van haar. Ik ben al heel mijn leven misbruikt. Bjorn en al de rest heeft me ook misbruik. Ik ben een wegwerppop. Dat was de eerste keer dat ik die diepe tristesse in haar zag.”

    Advocaat van beschuldigde, Jeroen D’Hondt: “Dan is er dag van de feiten. Ze zat al met een enorme wrok tegenover Bjorn, en dan zegt hij die dag dat hij Chelsea niet weg kan doen. Dat moet ergens de trigger geweest zijn zodat zij geen andere mogelijkheid zag dan het verschrikkelijke te doen.”

    Advocaat van beschuldigde, Jeroen D’Hondt: “Er is niets dat het goedmaakt. Maar ik stel ook wel vast dat Megan niet alleen hiervoor verantwoordelijk is. Dat heb ik ook letterlijk gezegd aan haar moeder. Maar ik vind ook dat verschillende instanties en professionele hulpverleners tekort zijn geschoten. Niemand stond stil bij de absurditeit dat een meisje van net achttien moest gaan zorgen voor een kind dat het hare niet was, zelf volledig fucked up en verstandelijk beperkt is en samen is met iemand die ook veel problemen heeft. Niemand, niemand, trekt aan de alarmbel. We hebben allemaal nood aan begrijpen, en hier ligt de sleutel.”

    Advocaat van beschuldigde, Jeroen D’Hondt: “Tot slot. Wij staan hier met lege handen. De feiten zijn bekend, het is tweemaal ja, uiteraard. We zouden ook niets anders willen, want de feiten zijn verschrikkelijk. Het kindje is gestorven en we kunnen het met de beste wil van de wereld niet terugbrengen. Megan zal ervoor boeten, wat normaal is.” 

    “Maar ze is zelf ook nooit als een gewoon normaal meisje behandeld geweest, met behoeftes en gevoelens van normale mensen. Ze werd gebruikt als voorwerp, misschien moeten we daar ook even bij stilstaan.”

    Advocaat van beschuldigde, Jeroen D’Hondt: “Megan heeft spijt en berouw. Of je dat nu wil horen of niet. Of je dat nu wil geloven of niet. Maar als je het niet gelooft, dan heb je eigenlijk in dit proces zeer weinig geluisterd. En zeer weinig empatisch vermogen getoond. Het blijft verschrikkelijk, maar Megan haar spijt - achteraf - is groot. Ze heeft gezwegen uit schaamte.”

    Advocaat van beschuldigde, Jeroen D’Hondt: “De onvergetelijke feiten zijn gepleegd en ze verdient inderdaad een bestraffing. Maar laat ons niet doen wat Megan in verwarring deed: het leven beëindigen van iemand. Ze heeft spijt en berouw. Er is nog hoop dat Megan kan gered worden. Ik vraag u om kwaad niet met kwaad te vergelden en de afkeer - die normaal is - te overwinnen.”

    “Geen enkele straf zal Chelsea terugbrengen. Als jullie vandaag enige mildheid tonen voor Megan, dan zijn jullie de eerste in de wereld. Dat is eigenlijk al wat ik van jullie vraag. Toon voor dat kind wat milheid. Het is verschrikkelijk wat ze gedaan heeft, maar ik denk dat we haar nog kunnen helpen.”

    En daarmee sluit hij zijn pleidooi af.

    Megan D'Haen krijgt nog het laatste woord. 
    Voorzitter: "Wat wil je ons nog zeggen?"
    D'Haen: "Ik heb spijt van wat ik deed. Het is totaal niet goed te praten. Maar ik heb heel veel spijt en … ja."
    "Wat, ja?" roept familie van Chelsea op de banken.
    Voorzitter: "Nu is de gelegenheid om te zeggen wat je vindt dat gezegd moet worden."
    Megan zwijgt voor haar microfoon en staart voor zich uit. Het is muisstil in de zaal.
    Voorzitter: "Nu is het moment. Wil je nog iets zeggen?"
    Megan schudt het hoofd en gaat weer zitten.

    De zitting wordt even geschorst.

    Nu komen de vragen aan bod waarop de twaalf-koppige jury een antwoord moet geven. De voorzitter leest voor. “De eerste vraag luidt als volgt: is de beschuldigde eraan schuldig om als dader opzettelijk, met het oogmerk om te doden, Chelsea gedood te hebben?”

    “De tweede vraag betreft de bezwarende omstandigheid en moet pas beantwoord worden als op de eerste vraag het antwoord ja is. Die vraag luidt: heeft de beschuldigde de doodslag op Chelsea gepleegd met voorbedachten rade?”

    De jury gaat nu in beraad, de zitting wordt geschorst.
    De jury neemt terug plaats, na zo'n anderhalf uur in beraad.

    Megan D’Haen schuldig aan moord op peuter Chelsea (2)

    Wat zo goed als iedereen zag aankomen, is ook gebeurd donderdag in de Gentse assisenzaal. Megan D’Haen (20) is schuldig aan de moord met voorbedachten rade op Chelsea, het dochtertje van haar toenmalige vriend Bjorn. Dat oordeelt de jury.

    Een verrassing was dat niet, zelfs de advocaten van Megan zelf twijfelden er eigenlijk niet aan.

    Openbaar aanklager: “We zijn in de laatste fase van het proces. U hebt terecht Megan D’Haen veroordeeld. U hebt terecht Megan de moordenares genoemd van Chelsea. Herinner u dat Megan D’Haen op een brutale wijze en koelbloedige manier het leven van Chelsea heeft ontnomen.”

    “Men vraagt dan ook een zware bestraffing van mevrouw D’Haen. Na dit debat moet u zich opnieuw terugtrekken om te bepalen welke straf Megan D’Haen verdient. Inderdaad verdient, want laat ons duidelijk zijn dat hier vandaag geen winnaars of verliezers zijn.”

    Openbaar aanklager: “Leden van de jury, er moet haar een lange bezinningtijd worden opgelegd om na te denken over haar verschrikkelijke daad.”

    Openbaar aanklager: “Megan heeft kil, zeer brutaal, koelbloedig en voorbedacht gehandeld. Ze drukte met enige kracht Chelsea minutenlang onder water, circa vier minuten. Tot ze niet meer bewoog en Chelsea dood was. Stel je voor: een kind doelbewust minuten onderduwen, terwijl je hetnog voelt vechten voor haar leven.”

    “Ik persoonlijk vind verdrinken een van de verschrikkelijkste manieren om te sterven, niet in het minst omdat je dat ook bewust meemaakt. Wees er dus ook zeker van dat Chelsea heel bewust meegemaakt heeft wat haar overkwam.”

    Openbaar aanklager: “Megan gaf Chelsea de doodstraf, terwijl Chelsea helemaal niets misdaan had. Gewoon omdat ze jaloers was op iedereen. Omdat ze boos was op Bjorn. En omdat ze kwaad was op de hele wereld, sinds haar geboorte. En daarvoor krijgt Chelsea de radicale doodstraf.”

    “Ik stel me vragen bij die kwaadheid. Ik vind het bijzonder eigenaardig dat die boosheid van heel korte tijd is. Als Bjorn immers na de feiten thuiskomt, is van die boosheid niets meer te bespeuren. Integendeel, ze vraagt aandacht om wat haar overkomen is. Begrijpt u dat? ’s Middags vermoord je de dochter van je vriend omdat je echt boos bent op hem, en ’s avonds vraag je zijn aandacht. Ook de dagen, weken, maanden erop. Pas twee jaar na de feiten biedt ze dat aan als motief. Al die jaren was het nog koek en ei.”

    Openbaar aanklager: “We gaan nooit het juiste motief kennen in deze zaak. Megan D’Haen is daarover nooit eerlijk geweest. Ze heeft Chelsea herleid tot een object. Het instrument waarmee ze Bjorn kon treffen. En zoals men zich inderdaad ontdoet van een instrument, heeft Megan dit ook kil, koel, beredeneerd en ijzig gedaan met Chelsea.”

    “Chelsea kon op geen enkel moment op verzachtende omstandigheden rekenen van haar rechter, de beschuldigde hier. Geachte jury, wees dat indachtig bij het bepalen van uw straf.”

    Openbaar aanklager: “De beperkte intelligentie van Megan D’Haen is hier al ruimschoots aan bod gekomen. Maar het is niet omwille van haar lage IQ dat ze geen weet had van haar gruwelijke handeling. Ze wist dat heel goed en heeft er alles aan gedaan om aan de gevolgen daarvan te ontsnappen.”

    Openbaar aanklager: “Je hoorde wellicht de emotionele bom die hier ontplofte bij de familie van Chelsea toen Megan bekende. Maar hoe groot die emotionele bom ook insloeg, des te koeler gedroeg Megan zich hier na die bekentenis. Ik weet niet of u erop lette, ik wel. Ik heb bijna geen enkele emotie gezien bij Megan D’Haen.”

    “Heeft Megan spijt? Spijt is een werkwoord. Oprecht berouw tonen. Hebt u na de getuigenis van de papa of mama van Chelsea spijt gezien? Hebt u gezien dat ze recht stond en die mensen aansprak om te zeggen dat het haar oprecht spijt? Ik heb niets gehoord, en niet gezien.”

    Openbaar aanklager: “In haar laatste woord zei ze: het spijt met maar… Maar wat? Spijt het haar dat ze hier zit? Dat ze in de gevangenis zit? Alsof ze wou zeggen: maar het is de schuld van Bjorn, van de maatschappij, van mijn opvoeding, van iedereen.”

    Openbaar aanklager: “D’Haen is eigenlijk al altijd goed geweest om de oorzaken van wat verkeerd gaat, buiten zichzelf te leggen. Nu op de zitting doet ze dat niet minder. En is het finaal zelfs de schuld van Bjorn. Hij was nochtans haar wereldje, luttele minuten voor de daad en een paar uren erna. En nog twee jaar aan een stuk, tot zondag.”

    Openbaar aanklager: “Bijna alle getuigen die hier kwamen, kwamen iets zeggen over mevrouw D’Haen. Het is belangrijk dat er ook getuigen zijn voor het slachtoffer. Maar eigenlijk was dat evenwicht er niet op deze zitting. Om de heel eenvoudige reden dat het slachtoffertje nog maar drie jaar was, en dus geen sociaal netwerk had.”

    “U kan ze tellen op één hand: vijf mensen zijn op deze zitting iets komen zeggen over Chelsea, de persoon om wie het gaat. Verder was het vooral over mevrouw D’Haen. Neem dat indachtig in uw bepaling van de straf. Het slachtoffer heeft enkel maar een gezicht gekregen toen we hier deze voormiddag een filmpje van Chelsea te zien kregen.”

    Openbaar aanklager: “Het is Chelsea, en niet Megan, die onrecht is aangedaan. Houd dat goed voor, en draai de rollen niet om. Het is niet de maatschappij die onrecht heeft aangedaan aan Megan.”

    “Chelsea had het recht om graag gezien te worden. Ze is niet het kind dat het verdiende om op zo’n koele, kille manier te worden versmoord, nog spartelend voor het leven.”

    Openbaar aanklager: “Ik weet dat Megan D’Haen niet op de eerste plaat stond toen het geluk werd uitgedeeld. Er was haar moeder die middelenverslaafd was, er was het seksueel misbruik, het leven in de instelling, en wellicht de grote emotionele verwaarlozing. Megan stond ook niet op de eerste rij toen het verstand werd uitgedeeld. Maar moet een kind van drie dat omwille van dat rugzakje ontgelden? Chelsea heeft de prijs betaald voor het rugzakje van Megan D’Haen. Door haar handen is Chelsea vermoord.”

    Openbaar aanklager: “Het is niet omdat ze een lichte mentale beperking heeft, dat die feiten ermee in verband moeten worden gebracht. Dat staat los ervan. Megan kent het verschil tussen goed en kwaad. Zij had een keuze, op 31 mei 2018.”

    “Ze heeft in haar leven trouwens al verschillende keuzes gehad. Megan D’Haen is niet de wegwerppop zoals men hier beweert.”

    Openbaar aanklager: “Megan D’Haen heeft een jonge moeder en een jonge papa, en een hele familie, opgezadeld met een onuitwisbaar verdriet. Een rugzak die deze mensen moeten meedragen voor de rest van hun leven. Alle plannen die Chelsea nog had in haar leven, werden door D’Haen versmoord in het bad.”

    “Chelsea moest niet dood, wees dat indachtig.”

    “Concreet: ik besef ten zeerste dat het hier geen zwart-witverhaal is. Ik ben niet blind voor het feit dat hier verzachtende omstandigheden in acht kunnen worden genomen. Als verzachtende omstandigheden voorzie ik haar jonge leeftijd: Megan was op het ogenblik net achttien jaar.”

    “Een tweede verzachtende omstandigheid die ik zie is dat mevrouw D’Haen beschikt over een blanco strafregister, ook al was ze nog maar enkele maanden meerderjarig.”

    “Een derde is inderdaad het rugzakje van mevrouw D’Haen. Er is inderdaad de lichte verstandelijke beperking, de opvoedingssituatie, de zedenfeiten waarvan zij slachtoffer was, en het instellingsleven.”

    “Als vierde is er ook het schuldbesef. Laat, maar beter laat dan nooit.”

    Openbaar aanklager: “Een zware maar rechtvaardige strafdringt zich op. Megan D’Haen moet zich een lange tijd bezinnen in de gevangenis over haar daad.” 

    Hij vordert 21 jaar straf. “Dit zou beteken dat ze na het uitzitten van één derde een verzoek tot invrijheidsstelling kan aanvragen. Ze zit nu iets meer dan twee jaar in voorlopige hechtenis. Dit betekent dus wanneer u haar veroordeelt tot 21 jaar, ze nog minstens vijf jaar in de cel zal moeten zitten. Megan zal dus hoe dan ook nog een toekomst hebben, wat niet het geval is voor Chelsea.”

    Nu is de advocaat van de verdediging, Anthony Mallego, aan de beurt.

    “We hebben een correcte, serene week achter de rug in een enorm moeilijk dossier. Die week moet op een goede manier worden afgesloten. Dat betekent niet dat ik zacht zal zijn voor haar.”

    “Vanaf je weet dat het om kindermoord gaat, dan weet je als verdediging dat je iets zwaars staat te wachten. Maar dan moet je - en dat maakt het moeilijk in dit dossier - de achtergrond in acht nemen.”

    “Het maakt het moeilijk in de strafbepaling straks voor jullie, de jury: je moet enerzijds goed doen voor de nabestaanden, voor wie de straf niet hoog genoeg kan zijn. Daar heb ik alle begrip voor. Maar aan de andere kant heb je haar leven.”

    Advocaat Anthony Mallego richt zich tot de jury: “Ik ga u vragen om geen rekening te houden met haar houding. Daarmee bedoel ik de ontkenning van twee jaar. Omdat het deel is van haar persoonlijkheid.””

    Advocaat Anthony Mallego: “Elk weekend gingen we ernaar toe om de noot te doen kraken, tot de laatste dag. Je ziet een meisje verschijnen en je hoort direct aan de taal en de houding dat het een meisje is waar iets mis mee is. Het mag gezegd worden.”

    Advocaat Anthony Mallego: “Houd ook geen rekening met spijt. Dat is plat om hier te gebruiken. Maar ik wil ook dat het niet tegen haar gebruikt wordt. Ze is apatisch en emotieloos. Dat is de realiteit. Ze wil het uiten, maar ze kan dat niet. Ze is er niet klaar voor om gevoelens te uiten.”

    Advocaat Anthony Mallego: “Waar moet u wel rekening mee houden? Eerst en vooral de feiten. Ze zijn gruwelijk. De wijze - verdrinking en verbranding zijn de ergste vormen om iemand te doden en dat op een onschuldig kind - valt ook totaal niet goed te praten.”

    “Maar wat als Chelsea inderdaad naar school was geweest die ochtend? De kans is zeer groot en reëel dat ze er wel nog geweest zou zijn. En dat Megan de woede op zichzelf zou ge-uit hebben.”

    Advocaat Anthony Mallego: “Ik geef u vier verzachtende omstandigheden. Ten eerste heb je het rugzakje. Een slechte jeugd, is een understatement. De jeugd van mevrouw D’Haen telt voor mij eigenlijk voor vijf verzachtende omstandigheden.”

    Gezucht bij de familie van Chelsea in de zaal.

    “Al voor haar geboorte was ze gedoemd, want haar moeder nam een overdosis tijdens de zwangerschap. Vervolgens waren ze al aan het discussiëren of het wel een D’Haen was nog terwijl ze in de buik zat. Haar vader ontkende het vaderschap en keek er niet naar om.”

    Advocaat Anthony Mallego: “En dan is er de familie. Het is zo frappant. Er is een stamboom gemaakt en ik trok eens een kruis door iedereen die haar tekort geschoten heeft. Er staan er drie op die we niet kennen. Zes kruisjes heb ik in totaal, drie personen schieten nog over. Dat zegt veel. De moeder, de grootmoeder, de vader en grootvader hebben haar tekort gedaan. Het misbruik van haar grootvader, dat heeft een enorme impact gehad."

    “En ze is opgegroeid tussen drugs en alcohol. Ze zat constant mee op café, terwijl moeder en stiefvader ladderzat waren.”

    Advocaat Anthony Mallego: “Ik moet zeggen: ik vind het ongelooflijk mooi dat de familie van Chelsea hier helemaal is, en dat het één compact gezin is.”

    “Megan zocht ook liefde. En dan zit hier niemand, deze week. Ik heb niemand gezien hier. Het enige wat we te zien te kregen, zijn mensen die haar de dieperik insturen.”

    Advocaat Anthony Mallego: “De tweede verzachtende omstandigheid is het blanco strafblad. Ze was nooit - met zo’n persoonlijkheid - in aanraking geweest met de politie of het gerecht omdat ze zelf iets misdaan heeft. Dat toont ergens dat ze niet van kwade inborst is.”

    “Het derde punt is de beperkte mentale capaciteit. Het spreekt het niet goed, maar het heeft er wel mee te maken. Ik vraag u om daar rekening mee te houden. Net als met het laatste punt, namelijk dat ze van jonge leeftijd is.”

    Advocaat Anthony Mallego: “De juiste straf? Dat is niet gemakkelijk in dit dossier.”

    “Ze is immatuur, zwakbegaafd, ze heeft een hulpvraag. Ze wil haar laten begeleiden, dat besef heeft ze. De psychiaters hebben gezegd dat de kans dat ze ooit hetzelfde gaat doen als ze buitenkomt, wordt ingeschat als gering. Dat is zeer laag.”

    Advocaat Anthony Mallego, advocaat van D’Haen: “Is de gevangenissetting de juiste setting voor Megan D’Haen? Er moet tussengekomen worden. Als je haar heel lang in de gevangenis laat, dan gaan psychopathische wortels groeien. Als ze heel lang in de gevangenis zit - dan bedoel ik een paar jaar - dan is het een vogel voor de kat. Dan is haar leven gepasseerd.”

    Advocaat Anthony Mallego: “Ik ga u vragen om voor mevrouw D’Haen een straf te geven die gelijk is aan de vordering van het openbaar ministerie, op één jaar na. Ik ga tien jaar gevangenisstraf vragen, plus tien jaar TBS (ter beschikkingsstelling, nvdr.). Ze gaat zo onder controle blijven van justitie gedurende twintig jaar. Dat is een straf die ook gepast is voor alles wat mevrouw D’Haen heeft gedaan."

    De voorzitter richt zich nog even tot D’Haen: “Je hebt opnieuw het laatste woord. Wil je zelf nog iets toevoegen?”

    Megan zegt niets.

    “Heb je begrepen wat er gevraagd is?”

    Haar advocaat: “Ik heb haar uitgelegd.”

    Voorzitter: “Wil je daar nog iets aan toevoegen?”

    Het is opnieuw lang stil en dan stamelt ze: “Ik ben bereid om me te laten helpen.” 

    Er is opnieuw gezucht in de zaal bij de familie van Chelsea.

    De jury gaat opnieuw in beraad, deze keer over de strafmaat.

    De jury is terug na ruim 2,5 uur terug uit beraad en heeft een oordeel geveld over de strafmaat. Ze vinden een straf van achttien jaar opsluiting gepast.

    Volgens de voorzitter hebben ze daarbij rekening gehouden met de “ernst, zwaarwichtigheid en gruwelijkheid van de feiten, een totaal gebrek aan weerbaarheid van het zeer jonge slachtoffer en de weinig zichtbare empathie”.

    Anderzijds letten ze ook op de jeugdige leeftijd en de verstandelijke beperking.

    De voorzitter richt zich vervolgens nog tot Megan: “Er is in uw leven tot op dit ogenblik heel wat misgelopen. Deels uw fout,  deels de fout van anderen. Maar er ligt nog een heel leven voor u. Je bent amper twintig jaar.”

    “Je hebt de laatste week heel veel gehoord over wat fout ging in jouw manier van handelen. Doe daar is iets aan, vanaf de dag van morgen. Neem alle hulp die je geboden wordt met beide handen aan. Hou vol, ook al is het tegen uw zin.”

    “Besef dat alles wat men voor u doet, niet evident is. Zeg eens: merci. Het is uw leven, en het is aan u om daar iets van te maken.”

    Vlak voor Megan wordt weggeleid komt nog vanop de banken in de zaal:  "Ik hoop dat je je leven lang moogt lijden."
    De mama van Chelsea barst in tranen uit. 
    Kris Lauwens, advocaat van vader Bjorn, antwoordt op de straf: "De straf was altijd te weinig geweest, wat de uitkomst ook was. Bjorn kan het nu eindelijk afsluiten en verwerken."
    De advocaat van mama Shana, Bernd Bogaert, stelt: "De jury heeft altijd gelijk. Maar ik denk niet dat alle antwoorden hier zijn gevallen. De familie blijft met essentiële vraagtekens achter, zoals waarom Megan Chelsea heeft gedood. Daarom reageerde de familie zo emotioneel na het proces."
    Jeroen D’Dhondt, advocaat van Megan, reageert bijzonder tevreden. “Dit is fantastisch voor haar. Onze cliënte heeft eindelijk clementie gekregen. De jury heeft iets voor haar gedaan wat nog nooit iemand voor haar gedaan heeft: ze houden rekening met haar traumatische jeugd. Gans die rugzak die zij meezeult. Het misbruik, de verwaarlozing, de nachtmerries, de verstandelijke beperking… De jury houdt rekening met echte verzachtende omstandigheden. Ze kan nu dus inderdaad terug aan haar toekomst werken. Maar ze moet natuurlijk behandeld worden. Residentieel in therapie. Ze zegt dat ze echt wil werken aan zichzelf. Wij gaan haar proberen te begeleiden daarin.”

     
    En daarmee is het proces afgelopen.
Powered by ScribbleLive Content Marketing Software Platform

Meest Gelezen